• U bent ingelogd als:

Sportief dagboek

Geplaatst in Rubrieken / Columns

Dit weekeinde mag ik een drietal scheidsrechters begeleiden op het toernooi om de Zilveren Dom. Dat doe ik al sinds de verhuizing van dit evenement van de Mytylweg naar de Koningsweg, dat gebeurde destijds in 2003. Dit keer waren Cees van Ewijk in gezelschap van Johan van de Griend en Fred van Stroe aangewezen door mij om arbitraal leiding te geven aan de wedstrijden op vrijdag en zondag. 

Het toeval wil dat op hetzelfde moment dat dit toernooi gaande was, FC Utrecht in actie kwam in Heerenveen. Met arbiter Johan wandelde ik tussen zeven en acht uur langs de twee velden waarop gespeeld werd, hij zou wat later op de avond in actie komen. We hadden het over de collega’s in het betaald voetbal die uit de regio kwamen. Johan maakte een behartenswaardige opmerking over het trio Martin van de Kerkhof, Jeroen Mansschot en Dennis Higler die regelmatig met hem traint bij de SVDU (Scheidsrechters Vereniging District Utrecht). En over het feit dat dit drietal geregeld ook wordt ingezet bij wedstrijden van FC Utrecht. 

,,Zou het kunnen zijn dat deze drie scheidsrechters een extra mentale druk kunnen voelen wanneer ze FC Utrecht moeten fluiten, alleen al door het feit dat ze uit de buurt komen, ’’ zei hij. Waarop ik antwoordde, dat ik het helemaal met hem eens was. ,,Het zou zomaar kunnen zijn dat die jongens het voordeel van de twijfel nooit in het voordeel van FC Utrecht kunnen leggen, omdat het verkeerd wordt uitgelegd en dan als voorkeursbehandeling voor de FC  wordt beschouwd door trainers, spelers en publiek van de tegenpartij,’’ zo luidde mijn stelling. 

Ik vertelde Johan ook nog dat ik vroeger nooit meer een wedstrijd wilde fluiten bij Geinoord waarin mijn eigen zoon voetbalde. Te vaak kreeg ik thuis te horen ‘dat ik de tegenpartij had bevoordeeld uit angst voor een thuisfluiter uitgemaakt te worden’. En toen ik hem eerder een keer had weggestuurd in een jeugdwedstrijd tegen Sporting (waarvan Rob Alflen destijds nog coach van de A-junioren was) waren de rapen helemaal gaar en weigerde zoonlief aanvankelijk zelfs het veld te verlaten. 

Let wel: deze dialoog met Johan van de Griend had plaats voordat we de beelden van Heerenveen – FC Utrecht hadden gezien. Dat gebeurde pas vele uren later, toen ik teruggekeerd was van het sportcomplex aan de Koningsweg. Op de autoradio had ik alleen meer gehoord via Radio Utrecht dat Heerenveen twee omstreden treffers had gescoord. Maar bij thuiskomst zag ik inderdaad de scrimmage rond Robbin Ruiter en de gelijkmaker die volgde op een overtreding op de FC-doelman. Tja, toen moest ik toch weer even terugdenken aan het gesprek van enkele uren eerder langs de zijlijn…