• U bent ingelogd als:

Sportief dagboek

Geplaatst in Rubrieken / Columns

 

Toen ik afgelopen zaterdag van een weekje-Ameland terugkeerde, hoorde ik op de radio het verslag van Bert Kous ver SVL tegen Brederodes. Voor mij was het een confrontatie tussen twee clubs waar ik nostalgische gevoelens voor koester. Vijftig jaar geleden speelde ik immers op de Oranjehof in Langbroek in het eerste elftal van SVL, enkele jaren later droeg ik de geelgroene kleuren van Brederodes omdat ik verhuisd was naar Nieuwegein.

 

Tijdens het wonderlijke scoreverloop (5-4) van deze 2 juni 2018 dacht ik terug aan mijn eerste SVL-trainer Jan van Soest, eigenlijk de verre voorloper van John van Loen, de huidige coach in Langbroek. Wij hadden nog geen sponsor en onze trainer had geen enkel diploma. Maar toch werden we kampioen door enorm hard te werken tijdens de wedstrijden tegen opponenten als Benschop, Culemborg ’67, Posta en Grift Boys. ,,Het elftal liet het vanmiddag een bepaalde periode afweten vanwege te weinig montivatie,’’ hoorde ik Van Loen na afloop tegen Bert Kous zeggen. Dat zou ons destijds niet overkomen zijn, daar zorgde ‘onze’ Jan van Soest toentertijd wel voor.

 

En dan Brederodes, destijds een club waar ene George Knoop de zondagselectie trainde en Gerard Verburgt de zaterdagploeg waarvan ik deel uitmaakte. Ook een coach zonder trainersdiploma, dat kon toen nog. Maar wel iemand voor wie je als spelers door het vuur ging, we promoveerden drie keer op rij. Een beetje te vergelijken met het huidige Brederodes-team dat het zaterdag eerste klasser SVL danig moeilijk maakte en in Langbroek bijna voor een daverende sensatie zorgde.

 

Wat is het voetbal veranderd in de afgelopen vijftig jaar, zeker bij de amateurs. Er zijn kunstgrasvelden gekomen, gekleurde voetbalschoenen en ongediplomeerde trainers staan niet meer voor de groep. Toch denk ik vol heimwee terug naar de tijd dat we in Langbroek nog geen warme douches hadden en ons biertje na afloop dronken in de kleedkamer bij afwezigheid van een eigentijdse kantine. Dat waren allemaal zaken die  ik afgelopen zaterdag tijdens SVL-Brederodes met veel plezier nog even memoreerde.

 

Een dag later hoorde ik via de radio dat Vreeswijk gedegradeerd was in de nacompetitie, door op Zandveld met 2-3 van UVV te verliezen. Ook die uitslag riep  herinneringen bij me op, mijn zoon speelde destijds een jaartje bij de blauwwitten voordat hij naar buurman Geinoord overstapte. In de periode dat ik in Nieuwegein woonde, was ik vaak bij Vreeswijk 1 te vinden. Ries van Dijk liep er altijd trots rond als zijn cluppie had gewonnen en echtgenote Ria was een hartelijke gastvrouw in de bestuurskamer. Ook dat is al weer lang vervlogen sentiment maar zeker niet vergeten.