• U bent ingelogd als:

Mijn held is dood

Geplaatst in Rubrieken / Columns

Oneerlijk natuurlijk. Terwijl een andere bijzonder voetballer, Paul Gascoigne, er alles aan doet om dood te gaan mocht El Flaco (de magere), El Salvador (de verlosser)en het Orakel van Betondorp slechts 68 jaar worden. Veel heeft Johan Cruijff gewonnen in zijn leven, alleen deze onsportieve, oneerlijke wedstrijd tegen longkanker kon zelfs deze godenzoon niet winnen.

Jarenlang keek ik tegen zijn poster aan in mijn slaapkamer in mijn ouderlijk huis. Op de poster stond Cruijffie in een Nederlands elftal shirt met zijn rug naar me toe in zijn karakteristieke houding met zijn linkerarm aanwijzingen te geven. Vaak droomde ik dat ik dat ik Johan Cruijff was en soleerde ik gracieus langs diverse tegenstanders. Geen dromen dus over popsterren of mooie filmactrices van die tijd, nee gewoon Johan Cruijff. Op het veld bij mijn kluppie Zwaluwen Vooruit probeerde ik zijn doen en laten te kopiëren.  In de selectieteams lukte dat natuurlijk niet omdat ik daar al moeite had om overeind te blijven. Maar met onder andere schoolvoetbal en andere nietszeggende wedstrijden kreeg ik nog wel eens het gevoel dat ik hem aardig na kon doen, dat gaf me dan een heerlijk gevoel.

Toen ik 10 jaar oud was won Johan Cruijff met Ajax in 1970 de eerste Europacup 1, de cup met de grote oren. Zijn uitstraling, zijn snelheid en techniek waren ongekend. Aan alle kanten probeerden tegenstanders hem omver te trappen. Maar Cruijff was net een antilope die aan haar vijanden ontsnapte. Elke keer wanneer ik weer zijn beelden terugzie van de jaren 70 raak ik in extase en zweef ik weer terug naar mijn jeugdjaren.

Éen keer heb ik hem kunnen aanraken. Cruijff was al 32 jaar en speelde in 1979 bij de Los Angeles Aztecs. Deze Amerikaanse profclub speelde destijds een oefenwedstrijd in de oude Galgenwaard tegen FC Utrecht. Met gevaar voor eigen leven klom ik over het hek met prikkeldraad en ging ik samen met wat andere dwazen naast hem staan tijdens de warming-up. Ik kan me nog herinneren dat ik twee koppen groter was dan mijn grote held, maar dat maakte niet uit. Zenuwachtig maar ook brutaal legde ik mijn arm om hem heen voor twee seconden.  Veel daarvan kan ik me niet meer herinneren maar ik weet nog wel dat hij er geen moeite mee had ondanks zijn voorbereiding op de wedstrijd. De oefenwedstrijd werd trouwens met 4-1 gewonnen door FC Utrecht (met o.a. 2 goals van Leo van Veen), uiteraard kwam de tegentreffer van de schoen van Johan Cruijff.

Gelukkig zijn er nog beelden van mijn held. De afgelopen week heb ik ze weer veel bekeken en kom ik opnieuw tot de conclusie dat we met Johan Cruijff in het kleine Nederland misschien wel  de beste complete voetballer aller tijden hebben gehad die er ooit is geweest. Eigenlijk is het verschrikkelijk jammer dat Cruijff nooit het Nederlands Elftal heeft mogen coachen. We waren waarschijnlijk in 1990 dan gewoon wereldkampioen geworden. Helaas koos Rinus Michels (KNVB) destijds voor Leo Beenhakker.

Samen met Gert Kruijs run ik een Voetbal talentenschool  bij COV Desto en bij SV Loosdrecht. Uiteraard hebben we met de in totaal 130 aanwezige jeugdige deelnemers stil gestaan bij het overlijden van Johan Cruijff. In de afgelopen trainingen hebben we ook aandacht gegeven aan een aantal karakteristieke bewegingen en passeeracties van de Grote Meester. Handelingen die nog steeds in het huidige voetbal het verschil kunnen maken doordat ze simpel en effectief zijn. Maar dat is logisch, ………alleen zijn overlijden is dat niet.

RobZomer
Rondom Voetbal