• U bent ingelogd als:

Mentaliteit

Geplaatst in Clubnieuws

Door het grote raam staar ik naar buiten. Voorheen lag daar vol trots de beste grasmat van de regio en kleurden de reclameborden roodbruin van ouderdom. Nu ligt daar het beste kunstgrasveld van de regio en traint een jeugdteam met een te enthousiaste trainer deze zomer gewoon door. Het is woensdag 18 juni, rond de klok van half tien in de avond. Locatie: de bestuurskamer van onze vereniging.

De kennismakingsavond van de A- en B-selectie is zojuist afgelopen. Nieuwe handen worden geschud, bekende armen omhelzen elkaar. We krijgen een gratis cursus ‘hoe stel ik mij voor’. Het is intrigerend tafereel. Persoon A zegt zijn naam, zijn leeftijd en kondigt zijn werkzaamheden aan. Niks mis mee. Persoon B stelt zich uitvoerig voor, heeft voor de oorlog in de selectie van SC Amersfoort gezeten (maar nooit één wedstrijd gespeeld), heeft al meer dan twintig jaar Topklasse ervaring (terwijl deze klasse pas 5 jaar bestaat; dat is knap) en kon op de valreep ook nog naar het ‘grote’ SV Huizen toe. Ach. Het is menselijk; ergens willen we allemaal goed voor de dag komen.

Terug naar de bestuurskamer. Onder het oog van Ries Brouwer is inmiddels een pittige discussie ontstaan. Het onderwerp van gesprek is: mentaliteit. De deelnemers zijn uw voorzitter Aart Bosman, die overigens in de clubkleuren van onze blauwe buurman de wegen trotseert, en ondergetekende. “Jullie generatie heeft veel kwaliteit maar weinig mentaliteit”. In dit geval wijst het woord ‘jullie’ op de huidige kern ‘eigen’ jongens in de leeftijdscategorie 20 tot en met 26 jaar. De vergelijking van het woord ‘generatie’ wordt getrokken met de jongens die VVZ’49 het laatste kampioenschap bezorgden.

Mentaliteit in het (amateur)voetbal. Wat is dat? Ja, ik weet dat het een manier van denken en doen is. De vraag moet dan ook zijn: wat is de juiste mentaliteit? Is dat: voorafgaande aan elke training drie keer twintig maal opdrukken, binnen de minuut je directe tegenstander onderuit schoppen om een teken af te geven (winnaarsmentaliteit), op maandag nog steeds ziek zijn van die verdiende nederlaag op zaterdag, twee dagen eerder van de camping afkomen om de eerste training bij te wonen of niet zeuren als de trainer je voor tweede keer op je vrije zaterdag negentig minuten op de bank laat zitten. Dat is sportmentaliteit! Ik weet het niet.

Het verschil in generatie speelt een rol. Voorzitter, dat klopt. De drie generaties in de huidige selectie zijn: de PlayStation-generatie (vanaf 1995), de Patat-generatie (vanaf 1988-1994) en de Fax-generatie (voor 1988). Om met die laatste te beginnen. De Fax-generatie is opgegroeid met de levenswetten van hard werken, niet zeuren en je kop houden. De Patat-generatie staat te boek als verwend, mondig en lui en de PlayStation-generatie is geboren met een Ipad in de hand, is vluchtig en een ‘like’ op Instagram is belangrijker dan een compliment van moeders. Een perfecte mix voor een voetbalteam.

De juiste mentaliteit bestaat niet. De perfecte voetballer bestaat niet. Voetbal blijft namelijk een teamsport waarbij elke speler een ander karakter met zich meebrengt. Om succes te hebben moet je realiseren dat de linksback ongevraagd een stapje harder loopt als de linksbuiten weer eens zijn tegenstander laat lopen. “Die heeft geen mentaliteit”, roept men van de kant.  Maar wat maakt het uit, als nou net die linksbuiten in de laatste minuut de winnende binnenschiet. Het draait niet om de juiste mentaliteit of om een generatiekloof. Bullshit. Het draait om tolerantie. Iets voor een ander over hebben. Iets van een ander aannemen zonder een weerwoord. Elkaar op het veld iets gunnen. Dan heb je pas mentaliteit.

 

Oh. Nog één ding. Ik ben een maand te laat met mijn bijdrage. Excuses. Ik had even niet de juiste mentaliteit.

 

Tekst: Luca Bade. VVZ’49