• U bent ingelogd als:

Hercules zaterdag 1 moet even passen

Geplaatst in Wedstrijdverslagen
Natuurlijk: ALS er afgelopen zaterdag een winnaar had moeten zijn, verdiende Houten het meer dan Hercules. Ze waren beter. Maar vooral was het zo dat Hercules het normale niveau niet haalde. Was het de spanning? Was het de grotere tegenstand? Was het ‘gewoon’ een slechte dag? Het is lastig daar een vinger achter te krijgen. Maar duidelijk was wel dat Houten, zeker in de eerste helft, de bovenliggende partij was. Ze vonden elkaar beter en sneller, waren feller in de duels, wonnen meer tweede ballen en zetten goed en snel druk op de achterste linie van Hercules. Het was dus geen verrassing maar dat ze al na een minuut of tien konden profiteren van een onachtzaamheid op het middenveld waarna ze razendsnel doorkwamen door de as en door een prima afronding de leiding namen. Niets op af te dingen.

Een meevaller voor de thuisploeg was dat deze achterstand binnen een minuut of vijf ongedaan gemaakt kon worden. Sander speelde Mark vrij, die de weg naar het doel vond. Zijn poging kwam via de keeper en de kluts voor de voeten van de attente Gerrit die de gelijkmaker binnen tikte. Waarna de strijd dus feitelijk opnieuw kon beginnen.

In het vervolg van de eerste helft liep Hercu deels achter zichzelf en achter de feiten aan. Er was veel druk op het doel en Olaf moest meerdere keren in actie komen. Wat hij goed deed overigens. Toch waren er ook gevaarlijke momenten aan de andere zijde van het (dit keer goed bezochte) veld. Sander stuurde Gerrit weg maar die werd vastgehouden (had een kaart mogen zijn). Ook Cas zette de voorhoede aan het werk na een goede onderschepping en Nabor werd, tot tweemaal toe, de diepte in gestuurd. Maar met de gelijke stand bij de rust mocht Hercules bepaald niet ontevreden zijn gezien het spelbeeld.

Ook in het tweede bedrijf was de druk van Houten groot. Toch hield Hercules goed stand en was er geen reden tot paniek. Helaas kreeg de scheidsrechter echter een cruciale rol. Natuurlijk had de slordigheid op het middenveld niet mogen gebeuren. Zodat de Houtense speler geen vrij veld kreeg om op volle snelheid op het doel af te gaan. Natuurlijk kwam Olaf met alles wat hij in zich had op hem af. Maar hij deed slechts een poging om de bal te spelen en had zeker niet de bedoeling om de speler te raken. En dat lukte hem ook prima, iedere toeschouwer zag en hoorde dat hij de bal raakte, voordat de Houtenaar erbij kon. Die viel vervolgens wel over hem heen. Waarna de scheids de bal, tot verbijstering van alles wat Hercules was, toch op de stip legde. Degenen die er dichtbij stonden, zeiden bovendien dat de ‘botsing’ zelfs buiten de 16 had plaatsgevonden. Ik heb dat zelf niet waar kunnen nemen.

De mening dat het geen pingel was, werd overigens zowel gedeeld door de trainer van Houten (die erkende dat zijn speler te laat was én dat het erbuiten was) als door de verslaggever van het AD die de ‘wedstrijd van de week’ in de maandagkrant beschreef.

Maar goed, de leidsman liet zich uiteraard niet vermurwen en Houten profiteerde met graagte van dit buitenkansje. Daarna kon je zien dat Houten gewend is om met dit soort situaties om te gaan. Hun keeper gaf daarin het (slechte) voorbeeld door ineens te gaan mekkeren over een ‘gat’ in het doelnet (er bleek één touwtje los en er kon onmogelijk een bal doorheen) maar ook op de rest van het veld regende het onderbrekingen en blessures (?!). Hercules probeerde uit alle macht en met verse krachten (Bart D, geheim wapen Derk en Tom losten Gerrit, Bart G en Rutger af) nog het tij te keren maar Houten speelde vanaf dat moment natuurlijk een gewonnen wedstrijd. Tom, Derk en Nabor deden nog moedige pogingen om de aansluiting te maken maar logischerwijs kwam er ook veel ruimte voor Houten om via uitbraken en counters gevaar te stichten. Dat liep een paar keer nog goed af maar uiteindelijk viel ook de derde tegengoal en was het einde verhaal. Zelfs een tweede treffer was Hercules niet meer gegund en na een minuut of tien extra tijd vond de scheidsrechter het welletjes.

1-3 verlies. Zoals gezegd niet onverdiend want Houten was beter en slimmer. Maar het blijft zuur dat (wederom) een discutabele beslissing zoveel invloed heeft gehad op het verloop van deze pot. Het was niet heel goed allemaal. Het was wel erg spannend en een topper waardig. Houten en Hercules hebben getoond waarom ze samen strijden om de titel. Houten heeft het nu in eigen hand. De enige hoop die Hercules nog rest is het flink zware programma wat ze nog hebben. Ik geloof niet in wonderen maar een zeperd is toch snel opgelopen. We gaan het zien de komende, spannende weken.

Voor de Voordorpers blijft de opdracht de resterende potjes gewoon te winnen. Ook daar zullen ze nog een flinke kluif aan krijgen. De eerste ontmoeting is over twee weken, thuis tegen Lekvogels. Komt u dan (weer) kijken hoe de teleurstelling is verwerkt?

En anders zien we iedereen graag terug als we veroordeeld worden tot de nacompetitie.

Tot slot: Ben Aben was sponsor van de wedstrijdbal. Dank daarvoor. Volgens eigen zeggen was er nog nooit een wedstrijd verloren als hij sponsor was. Dit keer helaas dus wel. Hij kroonde Insa tot ‘man of the match’. Als rots in de branding achterin. Waarvan akte!

Frank van den Heuvel