• U bent ingelogd als:

Gijs Uittenbosch (82) werd op zondag 29 juni 1958 met zijn Velox 1 kampioen van Nederland

Geplaatst in Rubrieken / Columns

 

In de geschiedenis van de stad Utrecht zal 1958 altijd bekend blijven als het voetbaljaar. Dat zei de toenmalige burgemeester van Utrecht de Ranitz op maandag 30 juni 1958 in de trouwzaal van het stadhuis waar spelers, bestuursleden van Velox een officiële ontvangst kregen in verband met het behalen van het landskampioenschap in het amateurvoetbal. De burgemeester prees in zijn toespraak het vele werk dat Velox voor de jeugd doet in de ware amateuristische geest, een geest waarin men de sport beoefent om de sport.

We wonnen met 6-2 van directe concurrent Alliance In Roosendaal

 ‘’We kwamen eerst nog achter met 1-0 maar daarna gingen we echt los. Onze jarige spits en aanvoerder Jaap van de Horst scoorde maar liefst vier keer. Jaap was een echte spits, scoorde bijna elke wedstrijd. Jammer dat Jaap toen al 33 jaar jong was, hij had nog een mooie carrière in het betaalde voetbal kunnen hebben.

Onze trainer Daan van Beek, hij was twaalf jaar mijn trainer, was een voorstander van technisch voetbal. Alle trainingen waren daar op afgestemd. Ook onze vrouwen vergat hij niet, ze mochten bij elke uitwedstrijd met de spelersbus mee. We zagen het echt als een dagje uit. Ook de gezamenlijke bijeenkomsten in de Gelderse Bloem hebben bijgedragen aan het succes. We vormden echt een grote familie.

 

 “Bij terugkeer uit Roosendaal stond het zwart van de mensen op de Graadt van Roggenweg. In de spelersbus s werden vele bossen bloemen naar binnen gegooid. Een groot aantal supporters klom op het dak van de bus, achteraf levensgevaarlijk. De intocht eindigde bij het NV-huis waar nog eens duizenden voetbalsupporters het elftal en trainer Daan van Beek Velox stonden op te wachten. Het NV-huis puilde uit, er kon geen kip meer bij. Max Turksma speelde met zijn band tot ver in de kleine uurtjes. Echt, een onvergetelijk feest.

We hoorden toen pas dat honderden supporters het live-verslag van Herman Nelissen hebben gevolgd op de tribune aan de Koningsweg. Het NUD, het toenmalige Nieuw Utrechts Dagblad, Radio Tolsteeg en het bestuur van Velox hadden dat toen goed geregeld.

Het bestuur van Velox bood het elftal en de ook kampioen geworden A-junioren de volgende dag nog een heuse rondrit door de wijken Tolsteeg en Hoograven aan. Van veel huizen woei de driekleur en uiteraard ook de geel-zwarte Velox-vlag. Het zag er weer zwart van de mensen, velen uitgedost in het Velox-tenue. We hebben daarna nog tot ver na middernacht door gebracht in de Gelderse Bloem aan de Goylaan.’’

“Door het kampioenschap mocht Velox van de KNVB de overstap maken naar het betaalde voetbal. Twee keer eerder was een eventuele overgang door een ruime meerderheid van de Velox-leden afgewezen. Velox begon in de tweede divisie. De eerste goal voor Velox in het betaalde voetbal werd overigens op zondag 24 augustus 1958 gescoord door de broer van Gijs, Dick. Velox won met 3-1 van Wilhelmina.”, aldus Fred de Kleijn, toenmalig A-junior en huidig Velox-archivaris.

Vorstelijk salaris

,,Ik heb trouwens nog best een aardig centje verdiend tussen 1958 en 1966 bij Velox. Geen topsalaris maar wel mooi een garantie op een basisjaarsalaris van 1500 gulden. Tevens werd als stimulans premies van respectievelijk 500 en 750 gulden in het vooruitzicht gesteld als de eerste of tweede plaats zou worden behaald. Ik verdiende bij de gemeente Utrecht zo’n 58 gulden netto in de week, moet je nagaan.

Echt uniek, toen, een club als Velox landskampioen! Mijn broer Dick, neven Gerrit Uittenbosch en Joop Optekamp en zwager Martin “Okkie” Okhuijsen speelden ook allemaal voor Velox 1.’

Ik heb na mijn actieve carrière, ben gestopt op mijn 30’ste, nog wat amateurclubs getraind. Bij Utrecht heb ik als jeugdtrainer nog mogen meewerken aan de voetbalcarrière van onder andere Jan Wouters, Willy Carbo en Rob de Wit.

Ik volg nu het voetbal veelal thuis voor de tv. Kom heel af en toe nog bij Elinkwijk, Hercules of Fc Utrecht. Tennissen doe ik nog graag, gaat best ondanks mijn twee nieuwe heupen en mijn pacemaker, aldus de intussen 82 jaar jonge Gijs.”

 

 Velox werd 4 jaar later, in 1962, opnieuw kampioen, nu van de tweede divisie.

“We hadden toen zo’n goede en brede selectie, op 1 na allemaal jongens die uit de jeugd kwamen. Alleen Leen Morelissen, Gijs en Dick Uittenbosch en Ton Sambeek waren nog over van het kampioenselftal van ‘58. Ik speelde vaak mee, ook in de kampioenswedstrijd thuis, 11.000 toeschouwers, tegen Oldenzaal. Er was veel concurrentie voor mijn plek op het middenveld van onder andere Joop Jochems, Ben Aarts, Kees Kastrop en Wim, de Buik, van Arnhem.

Ik ben een echte Veloxied, heb mijn hele jeugd bij Velox gespeeld. Velox was een behoorlijk strenge club, men controleerde vaak vlak voor de wedstrijd of de schoenen gepoetst waren en of ik de juiste witte veters gebruikte. Als het niet in orde was werd je gewoon naar huis gestuurd. Ik heb tot het niet meer ging nog samen met Wim de Buik van Arnhem bij de amateurs van Velox gespeeld. Daarna wat leuke clubs zoals VVO’65 getraind. Tegenwoordig ben ik druk met mijn volkstuintje en kijk ik alleen nog naar het voetbal op de televisie, Messi is mijn favoriet.

Clubliefde

 

Wat mooi is het toch dat we na 60 jaar nog onderling zo’n mooie band hebben. Het zal er wel mee te maken hebben dat we destijds bijna allemaal Utrechtse jongens waren. Bij de reünie laatst was nog bijna iedereen aanwezig. Niemand wil het missen, hoorde ik om me heen. En oh ja, het clublied van Velox kan ik nog zo moeiteloos opdreunen. Over clubliefde gesproken, aldus de nog altijd jong ogende Teus Huijgens.

Fred de Klein en Kees Kastrop beamen dat. Ook zij waren het kampioensjaar ‘62 actief voor Velox als contractspeler. “We hebben nog best wat wedstrijdjes meegedaan. Zoals Teus al zei, de concurrentie was zo groot. Ik had Frans Geurtsen, hij speelde nog in het Nederlands elftal als concurrent. Ik heb ook nog bestuurlijk werk gedaan voor Velox. Echt, we kijken terug op een hele mooie tijd. We maken nog regelmatig mee dat de naam Velox met veel respect wordt uitgesproken. We zijn nog steeds liefhebber van het voetbalspelletje. Ik ben nog bestuurlijk actief bij UVV waar ook Kees jarenlang trainer en leider is geweest. Kees is verder ook nog succesvol trainer bij diverse amateurclubs geweest.”

Joop Jochems woont al jaren in Nootdorp. ”Ik ben in 1963 verkocht naar ADO. Mooie promotie, ADO speelde in de Eredivisie. Ik heb met Teus alle jeugdelftallen bij Velox doorlopen en samen zijn we kampioen geworden in ’62. Was nog even spannend of ik er bij kon zijn. Ik zat net als Cees Sluijk in militaire dienst en was dat weekend ingepland om twee keer wacht te lopen. Kostte me wel een flinke duit om dat af te kopen. Op zich achteraf niet erg, je wilt immers nooit een kampioenswedstrijd missen. Cees Sluijk kon dat niet, hij baalt er na 56 jaar nog steeds van.

Een leuke anekdote uit mijn Velox-tijd moet ik jullie even vertellen. Een trouwe supporter, de heer Roelofs, schoot me vlak voor de training aan en vertelde me dat ik veel te mager was. Hij stelde voor dat hij iedere zaterdag even bij huize Jochems langs zou komen om bij mijn ouders een biefstukkie voor me af te geven. Ik heb na een paar weken heel brutaal gevraagd of hij ook een biefstukkie voor mijn ouders kon meenemen. Dat lukte, een seizoen lang hadden we op zondag altijd een biefstukkie op ons bord.

Mijn ouders waren erg trots op me dat ik in Velox 1 speelde. Ik hoefde mijn “salaris” niet af te dragen. De beste speler waar ik in mijn Veloxtijd mee hebt gespeeld is zonder meer Leen Morelissen. Leen was zo goed, doodzonde dat hij later zo geblesseerd is geraakt.

Ik heb als oud ADO-speler bij thuiswedstrijden een vaste plek op de tribune. Is iedere keer weer een heuse reünie te midden van mijn oude ploegmaten. Mogelijk kan Fc Utrecht dat dit seizoen ook een keer doen, alle kampioenselftallen van Velox uitnodigen voor het bijwonen van een wedstrijd van Fc Utrecht met vooraf een hapje en een drankje.

Ik kom nog heel graag met mijn vrouw naar Utrecht. We plannen dan wat familiebezoek en drinken een kopje koffie op de Oude Gracht.  

Ik hoop dat jullie mooie verhalen blijven schrijven. Mijn vrouw en ik lezen ze allemaal in ons mooie seniorenappartement in Nootdorp. Heel leuk dat ik vandaag, ik was nog nooit in het dorpje Schalkwijk in het gezellige eetcafé Jhr. de Ram geweest, dit mocht meemaken. Nu maar hopen dat ik de weg terug weet te vinden, aldus Joop Jochems.”

Gert van Es &Piet Rison gertvanes@planet.nl