• U bent ingelogd als:

FZO kampioen!

Geplaatst in Wedstrijdverslagen

Het kon haast niet meer fout gaan, maar FZO zou FZO niet zijn als het toch nog heel spannend werd, of in elk geval zo voelde, op de slotdag van de competitie. De dag dat FZO voor de tweede keer in haar 54-jarig bestaan kampioen kon, nee, móest worden, negen jaar na de vorige titel. De voorsprong van 3 wedstrijdpunten en 12 doelpunten doelsaldo op Hees kon niet anders dan volstaan. Maar toen FZO met bibbers in de benen na een half uur met 1-0 achter kwam bij hekkensluiter Eemnes, en Hees al 3-0 voorstond tegen ’t Vliegdorp dat weinig zin in voetballen leek te hebben, toen kregen de fans het toch benauwd – als de zon en het kunstgras daar al niet voor gezorgd hadden.

Het was op dat moment dat trainer Remco ‘Pino’ Claessens Danny ‘Harry Kap’ ter Hoeve van de bank ontbood. Danny zat daar voor het laatst, want voetbalt volgend jaar bij Elinkwijk, en was vorige week ook al geslachtofferd ten faveure van meer controle op het middenveld. Maar Sander Eerkens werd niet lekker, en toen zei Pino tegen Danny: Ok, laat het maar zien dan. En dat deed hij. Vlak voor rust versierde hij een strafschop, die hij zelf koel binnen schoot. Toen aanvoerder Lucien Brouwer vlak na rust 1-2 maakte, leek de ban gebroken, maar binnen een minuut lag de 2-2 in het mandje. Hees stond inmiddels 5-0 voor, Vliegdorp had een paar rode kaarten gepakt en alles was nog mogelijk. Maar na een verstikkend kwartier viel de 2-3, en zoals zo vaak dit seizoen liep FZO in de laatste minuten uit naar een klinkende overwinning. Danny ter Hoeve maakte er uiteindelijk 3, en de teller stokte bij 2-6. FZO was, nee, ís kampioen.

De ontlading was groot. Op zo’n dag stromen alle emoties samen. Allereerst de deceptie van vorig seizoen, toen FZO vanaf dag één boven aan de ranglijst stond, maar op de slotdag van nummer 2 Hercules verloor. De hachelijke momenten die zo’n seizoen altijd heeft: de blessuretijdpegel die de winst bij Bunnik veiligstelde. De vrije bal bij Austerlitz waarvoor sommigen (ik zal geen namen noemen) achter de dug-out doken om het maar niet te hoeven zien. De spanning van een jaar lang iedere week moeten winnen, omdat er één andere ploeg in de competitie was die net zo goed was als FZO: Hees. We willen onze concurrent danken voor de sportieve strijd. In de onderlinge duels pakte Hees 4 van de 5 punten, maar overall besliste FZO het kampioenschap met 3 punten verschil. Het is heel zuur om met 67 punten tweede te worden (wij weten hoe het voelt, want 13 jaar geleden werden wij zo tweede achter Eemdijk – dat trouwens dit weekend ook kampioen werd, maar dan in de hoofdklasse), maar de mentaliteit van Hees kennende moeten zij – meer dan FZO – in staat geacht worden om in de nacompetitie potten te breken. We wensen ze daarbij van harte succes, en hopen vurig ze volgend jaar weer tegen te komen in de derde klasse! Dank voor jullie sportiviteit!

Het feest kon beginnen. De twee bussen en vele auto’s reden terug naar Blikkenburg-Oost, de supporters eerst, en rond kwart voor zes kwam de selectiebus aan, die met luid gejuich ontvangen werd. Het was daar, thuis op ons eigen vertrouwde complex, dat je zien kon voor wie die titel allemaal was. Voor de mannen en vrouwen die er elke week stonden, en voor de oud-leden die voor het eerst in vijf jaar weer in Villa van Aalten waren. Ze waren allemaal even welkom. Vaste volgers of verloren zonen: iedereen feestte met elkaar. Het is een titel voor iedereen die vorig jaar op de laatste dag de titel zag vervliegen. Een titel voor elke FZO’er die weleens in de nacompetitie gestrand is – en dat zijn er veel. Een titel voor Remco Claessens, die vier jaar geleden met niks begon, en alles vanaf de grond moest opbouwen. Binnen vier jaar promoveerde hij, met 70 punten uit 26 wedstrijden zonder twijfel het beste jaar uit de FZO 1-historie. Het is een titel voor de twee selectieleden die negen jaar geleden ook al promoveerden: Pieter Koster – nu als keeperstrainer en reservekeeper – en Lucien Brouwer. Toen was hij de topschutter, nu de aanvoerder en onbetwiste veldheer. Maar evengoed een titel voor de mensen die pas dit jaar binnenkwamen. Wat te denken van Robert van Veldhuijzen bijvoorbeeld, die twee weken terug nog een malibu-sevenup aan de bar bestelde, toen de barman tegen hem zei dat hij in de wedstrijd tegen Austerlitz wel veel kansen had gemist voor zijn doen, en hij antwoorde: schiet je er meer dan 30 in, is het nog niet goed. Hij had gelijk natuurlijk. Met excuses van de barman, Robert. Het is een titel voor alle selectieleden, of ze nu veel scoorden, of alleen af en toe invielen: dank jullie wel. Jullie hebben ons kampioen gemaakt. En dit titel is voor de lijnentrekker. Voor de grensrechters. Voor de jeugdelftallen en de recreatieve senioren. Voor de schoonmaakploeg op de maandag. Voor de sponsorcommissie. Voor het bestuur. Voor het barpersoneel. Voor de gehaktballendraaier. Voor de ereleden. Voor de sponsors – van timmerbedrijf Stemajo, de gelukkige hoofdsponsor tot kapper Erwin van Kerckebosch. Voor iedereen is deze titel – vooral voor iedereen die ik vergeten ben te noemen.

En dan zijn er nog de verhalen die zo’n dag extra bijzonder maken. Neem nu Bert ‘Betty Boop’ ten Haaft, die op een stoel gezeten de feestvreugde overzag en de mannen die hem kwamen feliciteren zoende. Hij zag hoe de helft van de menigte in blauwe kampioensshirts liep waarop zijn kroegnaam te lezen was – de stamkroeg van menig FZO’er. Deze titel is voor hem. De titel is ook voor die ouwe Harrie Meyer, onze fanatieke supporter en vader van assistent Henri, die het niet meer mee kon maken, maar die op het ereterras van boven meekeek en ongetwijfeld ook een biertje heeft gedronken. Af en toe zag je wat as naar beneden dwarrelen, die goedkeurend van zijn peuk werd getikt. Hij zal er samen hebben gekeken met alle anderen die ons ontvallen zijn. Wat te denken van Bas den Haan bijvoorbeeld, wiens sterfdag het zaterdag was.

Zo kwam alles samen. Op een zonovergoten dag, waarop het humeur niet kapot en de cola niet koud te krijgen was. Over de stille, zoele avond van Zeist schalde de muziek: jij krijgt die lach niet van mijn gezicht. En zo was het. FZO deed waar het goed in was: familie zijn. En hét kenmerk van een familie is dat iedereen erbij hoort, ongeacht of je nu net aangetrouwd of al jaren terug blauw-wit geboren bent: rangen, standen en klassen tellen niet. Of nu ja, een beetje: volgend jaar spelen we in de derde klasse. En dat telt. Die trots galmt nog na nu de titel alweer een paar dagen oud is: de trots van de titel. De trots van de club. De trots van het FZO’er zijn.

Wij zijn FZO. Wij zijn kampioen!