• U bent ingelogd als:

Eens een Elinkwijker, altijd een Elinkwijker

Geplaatst in Rubrieken / Columns

 

Fred Kool (68) belandde op advies van straatgenoot Karel Sulzle, hij speelde jaren in Elinkwijk 1, beginjaren ’60 bij Elinkwijk.

 

 ,,Karel had me zien spelen bij de straatvoetbalcompetitie en vond dat ik snel lid moest worden van Elinkwijk. Elinkwijk was een echte voetbalvereniging met alle aandacht voor de jeugd, vertelde hij mijn ouders.

Tot mijn verbazing werd ik niet zomaar aangenomen maar moest eerst een proeftraining ondergaan. Trainer Loek Kragten had gelukkig snel door dat ik best aardig kon voetballen.

Ik begon in de adspiranten en via de junioren A kwam ik op 16 jarige leeftijd al in de “betaalde” jeugd te spelen. Ik was een echte aanvaller, dacht ik, maar trainer meneer Rab zag meer in me als middenvelder of verdediger. Voor een aanvaller was ik niet snel genoeg, vertelde hij me na de eerste oefenwedstrijd.

Ik bewaar desondanks toch goede herinneringen aan meneer Rab. Ik heb veel van hem opgestoken, vooral van zijn individuele trainingen op de woensdagmiddag. We trainden vaak op het beruchte half gras-half sintelveld van Elinkwijk. In vergelijking met nu, ze trainen vaak op kunstgrasvelden, een onmogelijke situatie.

Verzuim op de Gerrit Aafjes MULO

Ik moest, vanwege mijn wedstrijden in de betaalde jeugd, regelmatig verzuimen op zaterdagmorgen op de Gerrit Aafjes Mulo. Gelukkig hadden we een aardige conciërge, de heer Verspeek. Hij was bestuurslid van DOS en wist vanuit het toenmalige Utrechts Nieuwsblad van mijn voetbalactiviteiten. Ik heb mijn diploma overigens met hele mooie cijfers behaald, mijn verzuim had dus geen consequenties.

Ik had aanvankelijk geen contract maar toen ik vanuit de betaalde jeugd op zondag af en toe mee moest met het eerste of tweede elftal kreeg ik opeens wel een contractje. Was wel leuk, dat “zakcentje” voor een scholier.

Debuut

Op 18’jarige leeftijd, 2 oktober 1966, mocht ik in Breda mijn debuut maken in Elinkwijk 1 tegen NAC. Twee weken later mocht ik invallen, in het Olympisch stadion, tegen DWS. Ik moest rechtsback spelen en had de later zeer bekende Rob Rensenbrink als tegenstander. Ik had geen schijn van kans, Rob was toen al zo goed. DWS won met 6-2. 

 

 

 

Beslissende strafschop

Op 2 april 1967, ik vergeet het nooit, mocht ik meedoen in Tilburg tegen Willem 2, voor de KNVB-beker. Omdat het 0-0 bleef, ook na verlenging, moesten er om de winnaar te bepalen strafschoppen genomen worden. Ik moest, omdat velen weigerden een strafschop te nemen, als jochie van 18 ook een penalty nemen, de laatste notabene. Chris Lefering, Joop Oomens en Jan Blaauw hadden gescoord, Jan Verkaik had gemist. Ik was rustig, wist welke hoek ik wilde schieten. Keihard ging de bal hoog in het doel, onbereikbaar voor doelman van der Heijden. Uniek om dat mee te maken als jochie van 18.

Hoogtepunt Elinkwijk – Holland Sport 1-0

Het echte hoogtepunt van mijn Elinkwijk-loopbaan kwam op 18 februari 1968. Ik begon in de basis thuis tegen koploper Holland Sport uit Scheveningen, we speelden toen in de eerste divisie. Ik speelde op het middenveld samen met oud-Ajaxied Bob Westra en Leen van de Merkt. Ik scoorde in de tweede helft de 1-0. Doelman Martin van Vianen had geen schijn van kans.

Ruzie en vertrek naar VEP

Een fikse ruzie met trainer Mur, na afloop van de verloren wedstrijd tegen Vitesse, betekende het einde van mijn semiprof-loopbaan bij Elinkwijk. Ik kreeg geen contract meer. Ik had nog best als amateur willen blijven maar toen VEP-trainer, mijn oud-ploeggenoot, Jacques Koole me belde of ik naar VEP wilde komen besloot ik daar te gaan spelen, temeer ook omdat ook Bertus van Stralen, ook een oud-ploeggenoot, er al speelde. Later bleek dat ook Cees Sluik en Co Dirven van Velo bij VEP gingen voetballen. We hadden een prima team met een uitstekende trainer. De trainer haalde me zelfs wekelijks in Huis ter heide op, ik zat daar in militaire dienst en had nog geen auto.

Ik heb bij VEP zes mooie seizoenen beleefd. Ik heb er ook mijn vrouw leren kennen, zij was de zus van Mister VEP. Ik kon daarom ook niet weg of terug naar Elinkwijk, mijn schoonfamilie had dat nooit goed gevonden. Helaas kreeg ik na zes seizoenen veel last van blessures. Dokter Strikwerda adviseerde me direct te stoppen wilde ik niet op mijn dertigste als invalide door het leven gaan.

Ik ben vervolgens wel de jeugd gaan trainen en heb wat bestuurlijk werk gedaan. Jaren later heb ik op verzoek van het bestuur, als technisch verantwoordelijke, samen met ook oud Elinkwijker Piet Kroon, VEP nog voor degradatie kunnen behouden.

 

Kom nog graag bij Elinkwijk

Ik kom nog af en toe op de voetbalvelden, voornamelijk om de hoek bij VEP of Woerden mar uiteraard ook bij Elinkwijk.

Elinkwijk is nog steeds mijn club. Eens een Elinkwijker, altijd een Elinkwijker zeg ik thuis vaak genoeg tegen mijn echtgenote. Ik hoop dat ze erin slagen weer in de Hoofdklasse of liever nog in de derde divisie te gaan spelen. Kom er graag op zondag, zie dan nog genoeg oude bekenden.

En oh ja, ik lees de Oud Utrechter iedere keer in een ruk uit. Ben erg blij dat de Oud Utrechter ook in mijn woonplaats Woerden te verkrijgen is. Oude nostalgische verhalen boeien me bijzonder.”

 

Door: Gert van Es & Piet Rison