• U bent ingelogd als:

Een uniek stukje voetbalnostalgie

Geplaatst in Aankondiging/Voorbeschouwing

Bron: 030.nl/Vak P

Vooraf had ik me er veel van voorgesteld: de film ‘Eindelijk weer eens voetbal’ waarin maker Robbert Bleys de fusie tussen DOS, Elinkwijk en Velox uit de historie heeft doen herbeleven. Met mij waren tal van Utrechtse voetbalvedetten van weleer naar het Louis Hartlooper Complex gekomen om deze terugblik van anderhalf uur te bekijken. En toen na afloop een hartelijk applaus vanuit de zaal klonk, wist de filmer dat hij een mooi en zelfs uniek stuk Utrechtse nostalgie had vastgelegd.

 

Voor mezelf was het alsof een periode van mijn eigen leven op het doek te zien viel. Als beginnende sportjournalist heb ik immers nog de nadagen van DOS beschreven, zoals ook de mindere perioden van Velox van toen ter sprake kwamen. Ook de hoogtijdagen van Elinkwijk mocht ik nog even van dichtbij meemaken. Maar daarvoor was er natuurlijk het landskampioenschap van DOS, waarvan ik als jochie van vijftien getuige was in Nijmegen.

 

Het ging tijdens de film natuurlijk vooral over de aanloop naar en de tot stand coming   van de voetbalfusie. Via gesprekken met direct betrokkenen zoals Leo van Veen, Marco Cabo en Leen van der Merkt werden we naar de onontkoombare samensmelting geleid, ook met alle gemeentelijk voetangels en klemmen. De voorzitters Gijs Elsendoorn (Velox) en Willem Kernkamp (DOS) werden met Thijs Lichtendahl (Elinkwijk) als betrokken woordvoerders opgevoerd en brachten de uiteenlopende emoties bij hun achterban in woord en beeld.

 

En toen was daar eindelijk die fusie, de climax van de film. Met als sportief hoogtepunt de eerste thuiswedstrijd tegen Go Ahead dat met 4-1 werd verslagen via treffers van Jan Groenendijk (twee maal), Dick Teunissen en Hans Visser. ‘Eindelijk weer eens voetbal’ kopte de krant en zo was het natuurlijk ook. In de filmzaal was de euforie voelbaar, met beelden uit die wedstrijd en dan vooral de juichende taferelen in Galgenwaard die zo lang uitgebleven waarin tijdens de magere jaren van de Kanaries.

 

Voor de wedstrijd was er volop gelegenheid om met oud-spelers en andere betrokken van gedachten te wisselen. Zo sprak ik even met de vrouw van Laszlo Zalai, de laatste trainer van DOS die na de fusie overbodig werd maar wiens emoties tijdens zijn laatste coaching tegen GVAV onuitwisbaar zijn. De matchwinnaar van toen, Leo van Veen, was natuurlijk ter plekke omdat zijn doelpunt in het Oosterpark de fusieplannen redde. ,,Anders zou de gemeentelijke steun achterwege gebleven zijn,’’ zo vertelde inleider Ad van Liempt vooraf. ,,Een eerste divisieclub zou niet gesteund worden.’’

 

Ook met Han Berger had ik nog even contact, hij zou de meest succesvolle coach in het bestaan van de fusieclub worden. Natuurlijk werd de vraag gesteld of ‘Eindelijk weer eens voetbal’ ook van toepassing is op het huidige FC Utrecht. Berger had daar enkele dagen geleden nog een levendig gesprek over met Dick Advocaat, de coach van dit seizoen. ,,Maar in het voetbal van nu zou een dergelijke aanvallende speelwijze zoals toen niet meer realistisch zijn,’’ aldus de FC-trainer van nu.

 

Maar was het niet Bert Jacobs die ergens in de film van Robbert Bley opmerkt ,,Je kan natuurlijk aanvallend of verdedigend spelen, aan het eind van de rit haal je hetzelfde aantal punten. Het verschil is alleen dat je met attractief voetbal in ieder geval het publiek een heel seizoen een stuk meer vermaakte.’’ Een zin met eeuwigheidswaarde.