• U bent ingelogd als:

Dirk Mulder, 60 jaar vrijwilliger

Geplaatst in Rubrieken / Columns

Veel verenigingen zitten te springen om vrijwilligers. Het is niet meer zo als vroeger dat je jarenlang van alles deed voor je cluppie. Toch zijn ze er nog, de authentieke vrijwilliger. Dirk Mulder is er eentje van.

´´Ik ben op 16 januari 1944 geboren in de Pijlsweertstraat.

Mijn vader was oprichter en jarenlang voorzitter van voetbalvereniging VSK. Bijna mijn gehele familie Mulder speelde voor VSK.

Ik ben als jochie van 12 eerst nog een jaar lid geweest van voetbalvereniging DWSV, mijn vriendjes voetbalden daar allemaal.

Mijn vader wilde heel graag dat ik bij VSK ging voetballen, had eigenlijk geen keus.

Ik kon best aardig een balletje trappen. Ik maakte als vijftienjarige mijn debuut in VSK 1.Mijn vader en veel andere familieleden speelden toen ook nog in het eerste elftal, vond ik erg leuk.

Ik was een snelle linksbuiten, scoorde veel. Echt waar, ik werd heus niet opgesteld omdat mijn vader voorzitter was, heb tot mijn veertigste in VSK 1 gespeeld. Mooie carrière!

Vanaf mijn veertiende verjaardag moest ik van mijn ouders vrijwilligerswerk doen. Zonder morren deed ik dat, VSK was immers mijn familieclub. Ik werd eerst toto-ophaler, later lijnentrekker, wedstrijdsecretaris, clubscheidsrechter, clubhuis coördinator en 10 jaar voorzitter.

Ik heb vanaf `76 VSK kunnen combineren met het op zaterdag ´´scheidsrechteren´´ voor de KNVB. Veel belangrijke wedstrijden mogen fluiten, nooit last gehad met spelers en publiek.

Mijn ervaring als voetballer zal daar wel debet aan geweest zijn. Tot eind jaren ´90 met heel veel plezier in de provincie Utrecht voor de KNVB gefloten.

Ook nog rapporteur en persoonlijk begeleider geweest van beginnende scheidsrechters. De KNVB was erg tevreden, betreurde het dat ik stopte.

Medio 1999 kwam er een eind aan VSK. We hadden te weinig leden om nog zelfstandig door te gaan. Heel erg jammer, we hadden het financieel nog goed voor elkaar. Ons clubhuis zat vaak mudjevol.

Ik ben ook nog twee seizoenen trainer geweest, van vv De Meeuwen en de dames van vv Nijenrodes. Mijn dochter speelde daar, leuke tijd. Damesvoetbal stond toen nog in de kinderschoenen, moet je nu kijken!

 

Nu ben ik vrijwilliger bij vv Elinkwijk. Joop Heideman nam me 7 jaar geleden mee en ben er niet meer weggegaan. Doe er van alles, ben soms wel 7 dagen in de week op het complex te vinden. Sta tegenwoordig op zondag als vrijwilliger bij de goed lopende koffiebar en maak lunches voor het eerste elftal bij de wedstrijden.

Mijn spierziekte speelt me wel ernstig parten. Ik heb IBM, een progressieve spierziekte die alleen bij mannen voortkomt. Voor IBM is nog geen geneesmiddel beschikbaar dat mijn toenemende spierzwakte kan afremmen of tot stilstand brengen. Ik hoop echt dat uit de lopende onderzoeken een medicijn kan komen.

Moet helaas dagelijks van mijn scootmobiel gebruik maken, fietsen of een afstandje lopen kan ik niet meer. Ben nu 74 jaar en wil nog graag mijn activiteiten bij Elinkwijk voortzetten. Volgend jaar bestaan we 100 jaar.´´

Elinkwijk vrijwilliger Frans van Valkenburg vindt Dirk is een markante persoonlijkheid binnen de vereniging.

´´Iedereen kent hem. Een man die bij nacht en ontij klaar staat voor zijn cluppie. Dirk is er altijd. Altijd vriendelijk en in voor een praatje. Dirk wordt gewaardeerd door spelers, ongeacht de leeftijd en ouders. Kortom, een vent uit duizenden. Elinkwijk mag zich gelukkig prijzen met een Dirk Mulder. 

Wat ik ontzettend waardeer in Dirk is zijn echte Utrechtse mentaliteit. Geen gedraai of achterbaks gedoe, maar recht voor zijn raap. Iedere dag is Dirk te vinden in de kantine. Een kantine die eigenlijk omgedoopt zou moeten worden tot het Dirk Mulderpaviljoen.´´

 Dirk van de Ham, mede-eigenaar van sporthuis Henk Temming, kent Dirk al sinds de jaren ´50. ´´Dirk is echt uniek. Ik kom vaak op zondag bij Elinkwijk en vraag me vaak af of het voor de gezondheid van Dirk niet beter is dat hij het wat rustiger aan gaat doen. Als ik daarover met hem in gesprek ga zegt hij al snel, ben je gek geworden. Ik stop er dan maar mee.´´

Gert van Es&Piet Rison